oczy szeroko... zamknięte - czyli religii jedność w wielości...

Nie wiem czy wielu jest takich ludzi jak ja, poszukujących swojej własnej duchowej drogi, jednak nie odnajdujących jej konkretnie w żadnej z religii. Znajomy katecheta bardzo trafnie porównał to do ubierania różnego koloru butów.... gdzie każdy kolor nadany jest przez ludzi i to na dopasowaniu kolorów obu butów skupia się większość osób.... gdy tymczasem ważniejsza od koloru, czy też od faktury a nawet od wygody noszenia jest stopa, która but wypełnia.... ona przecież nawet pozostawiona bosa nadal będzie podążać przed siebie, do końca dni.... a to czy kierunek jest dobry czy zły nie zależy przecież od butów....
Religie same w sobie powinny, niczym buty, być narzędziem i środkiem ale nigdy celem samym w sobie. Prowadzić do oświecenia i objawienia raczej niż ostatecznie oświecać i objawiać. Niestety wydaje mi się, że zbyt często to one właśnie stają się przedmiotem kultu wypaczając głęboką ideę rozwoju duchowego.
W swoich poszukiwaniach zawsze starałam się szukać filozofii nie posiadających żadnych sprecyzowanych doktryn, żadnych teologicznych wywodów, hermetycznych nakazów czy też zakazów.... a raczej szukam drogi by jedność rzeczywistości tworzyła mozaika uniwersalnych mądrości, zgodnych z przekazem wspólnego duchowego dziedzictwa ludzkości....
Dobro, otwartość, współczucie, kreatywność i najważniejsza z mądrości - miłość.... "Wiele ścieżek wiedzie na górę ale szczyt jest tylko jeden: miłość...". Ponadczasowe ideały, podstawowe prawdy odwiecznie nas łączą.... po co więc "na siłę" dzielić się w imię dogmatów i ludzkich interpretacji uniwersalnych prawd, mając możliwość wyboru podążania w jednym kierunku.
"Pozwól nam rozpoznać Cię we wszystkich Twoich kształtach i świętych imionach: jako Ramę, jako Krisznę, jako Sziwę i Buddę. Pozwól nam poznać Cię jako Abrahama, Salomona, Zaratrustrę, Jezusa, Mahometa i pod wieloma innymi imionami i postaciami, znanymi ludziom i nieznanymi" - tak wyraża swoje dążenie do najwyższej mądrości jeden z sufickich mistrzów Hazrat Inayat Khan.
Wszyscy przychodzimy na świat niczym biała karta, z jednakową zdolnością wewnętrznego rozwoju, jednak to rodzice i środowisko do którego "trafiamy" czyni nas chrześcijanami, żydami, muzułmanami, buddystami, przedstawicielami innych szlachetnych religii czy też ateistami. W procesie dojrzewania wielu traci zdolność samodzielnego postrzegania przysłoniętą nawarstwiającymi się uprzedzeniami, ideałami, wyuczonymi poglądami czy obrzędami. Niczym zasłona potrafią odgrodzić one od otwartego postrzegania świata i innych ludzi i skutecznie oślepić na jedność dobra i prawdy. Niezależnie ile wiedzy uda nam się przyswoić - jeśli nie potrafimy przyznać przed sobą, że tak naprawdę nadal NIC nie wiemy - wszystko co osiągniemy jest "niczym wiatr w naszych dłoniach".

W swoich duchowych poszukiwaniach dawno temu zainteresowałam się Sufizmem, który wydaje się, że istniał od zawsze. Jako mistyczny przekaz podstawowych wartości możemy odnaleźć go tak w filozofii staroegipskiej, hinduistycznej, w wierzeniach starożytnej Grecji, buddyzmie czy też we wczesnym chrześcijaństwie. Pod różnymi nazwami, pod przybraniem różnych form i metod odnajdujemy go jako uwolnienie się od przywiązań do pragnień, próżności, umiłowania sławy, władzy czy bogactwa. Uwolnienie od iluzji, którymi wypełniamy nasze życia, gdyż nawet zbyt wielkie poświęcanie się ascezie czy oddawanie obrzędom może być poważną przeszkodą w rozwoju wewnętrznym. Sufi powinien być w świecie ale nie należeć do świata, powinien być religijny ale nie należeć do religii.

Sufizm w swojej obecnej formie jest najczęściej definiowany jako mistyczny ruch islamski, którego początki przypisywane są samemu Mahometowi. Zgodnie z tym poglądem prorok inicjował swojego zięcia Alego w tajemną naukę i praktyki przewyższające wszelką formalną religię. On zaś z kolei wprowadził w te nauki swoich uczniów i tak rozpoczęła się trwająca do dziś mistyczna "ścieżka duchowa" kontynuowana przez wiele ośrodków i szkół, których nazwy wywodzą się zazwyczaj od ich założycieli. Mamy więc bractwa takie jak Chishtijah, Shaddhilija, Sadilija, Kadirijja. Mówimy o sufizmie perskim, arabskim, tureckim, indyjskim, północno-afrykańskim czy też hiszpańskim. W publicystycznym ujęciu sufizm jest islamem liberalnym, postępowym, ekumenicznym i przeciwstawiany jest wstecznemu, fundamentalnemu, ortodoksyjnemu i radykalnemu. Język przekazu jest w sufizmie bardzo symboliczny i metaforyczny. Sufi nazywani byli często fakirami (z arabskiego - biedakami) lub derwiszami (z perskiego darwaze - nędzarz pukający do drzwi), ich nazwę bierze się również z arabskiego słowa suf - które oznacza wełnę, gdyż w dawnych czasach sufi odznaczali się tym, że nosili skromne wełniane kaftany.

W Maroko sufizm jest najpopularniejszym nurtem islamu. Sięga on korzeniami czasów niewolnictwa z terenów subsaharyjskich, przesiąknięty jest mistycyzmem afrykańskim. Młodych ludzi pociąga on ze względu na tolerancję i odrzucenie fanatyzmu religijnego. Najbardziej popularnym bractwem sufi w Maroku jest Gnawa. Tą samą nazwę nosi muzyka - jednak odnosi się ona nie tylko do sufich ale również do ludzi praktykujących rytuały uzdrawiania oparte na przedislamskich afrykańskich obrzędach animistycznych.

Niestety od kilku lat na świecie zapanowała swoista moda na sufizm, którą nawet można określić mianem "sufimanii". Ma na to wpływ coraz większa popularność literatury poradnikowej i traktuje się często sufizm jako formę samorealizacji - okrawając go z religijnych korzeni i etycznego wymiaru. Wielu sławnych pisarzy, m.in. jak Cohelo szukało inspiracji w tym nurcie filozoficznym wtapiając jego istotę w swoją twórczość. Napisałam "niestety" bo komercjalizowanie zazwyczaj spłaszcza  i  upraszcza. Moda na samorealizację która pojawiła się wśród kadry kierowniczej  dużych korporacji a oparta na odnajdowaniu "siebie" poprzez praktyki np: huny o mały włos nie znalazła się w ramówce Jerrego Springera.Według jej zasad wiedza ta może być przekazana wyłącznie osobom, które duchowo dojrzały i przez lata były  na przyjęcie tej wiedzy przygotowywane. Dokładnie tak samo jest z poszukiwaniem własnej drogi do wiary, nie znajdziemy jej pod kamieniem przy naszym domu - musimy "przemierzyć" świat aby ją odnaleźć, choćby byłby to świat naszego wnętrza - jak pisał Rumi:
" ...szukaj źródła w sobie..."
Jakże miło było nam usłyszeć słowa wspomnianego katechety, który swym otwartym umysłem przypomniał nam przypowieść Rumiego o postrzeganiu świata, religii i samego Boga. Mówi ona o ciemnym pokoju, w którym postawiono słonia. Osoby odwiedzające to pomieszczenie stały ciasno obok siebie bez możliwości przesunięcia się. Nic nie widziały więc opinie o kształcie obiektu mogły wydać wyłącznie na podstawie dotknięcia jednego małego fragmentu. Po wyjściu każdy był przekonany, że słoń wygląda inaczej. Dla jednych był płaski niczym wachlarz (ucho), dla drugich niby kolumna (noga), inni porównywali go do rynny (trąba) a kolejny widział w nim tron (kark słonia). Blask świecy rozwiałby wszelkie wątpliwości. Według tej przypowieści dopóki nie spojrzymy na świat "okiem"- czyli postrzeganiem wewnętrznym - nie ujrzymy całości, gdyż  poleganie wyłącznie na dotyku "dłonią"  - czyli na postrzeganiu zmysłowym - ogranicza nasze możliwości poznania.
Otwórzmy szeroko oczy i patrzmy....

..."Jestem wodą dla uszu spragnionych ludzi, docieram do nich niczym deszcz  z nieba...

Zerwij się, okaż poruszenie.

Plusk wody, tyś spragniony - a tu śpisz?!"

Więcej o dziełach Rumiego po polsku, trochę więcej o sufizmie i Marokańskim Festiwalu Sufizmu w Fezie.

wśród dzielnych podróżników "Trzeciego Wieku" - czyli jak odkrywaliśmy "Skarby Maroka"

Deszczowo-wietrzna pogoda nie odstraszyła dużej grupy miłośników podróży zrzeszonej w Gdyńskim Klubie Podróżnika OM PTTK, którzy z wielką uwagą wraz z nami odkrywali "Skarby Maroka". Na wstępie w ramach "rozkręcenia atmosfery" przeprowadziliśmy mały quiz, w którym nagrodami były przewodniki turystyczne po słynnych miastach Europy. Gratulujemy wiedzy wszystkim szczęśliwcom, którzy je wygrali.  Dziękujemy wszystkim uczestnikom spotkania za żywą reakcję na nasz pokaz oraz za wiele dodatkowych pytań wykazujących zainteresowanie tematem.
Szczególne podziękowania należą się jednej z uczestniczek, która bez zastanowienia odstąpiła wygrany przewodnik po Londynie pani, której wielkim marzeniem jest właśnie podróż do tego miasta. Ten spontaniczny i szczery gest sprawił, że pani wahająca się wcześniej "czy powinnam" i "że chyba już mi się to w życiu nie uda bo mój czas podróży minął" w jednej chwili zdecydowała - "no teraz to już nie mam wymówki.... po prostu MUSZĘ TAM POJECHAĆ". Takie momenty zawsze bardzo mnie wzruszają ;-)

Jeszcze raz bardzo dziękujemy za przybycie i mam nadzieję, że.... do zobaczenia na marokańskim szlaku

kilka słów o Akwarium Gdyńskim ...

... a właściwie o Klubie Podróżników Akwarium Gdyńskiego.
Czwartkowe popołudnie, zima powolutku znika i zabiera ze sobą resztki śniegu choć nadal w powietrzu czuć chłód - zwłaszcza przy nadmorskim falochronie, przy którym mieści się Akwarium Gdyńskie. Weszliśmy do pięknej, nowoczesnej sali kinowej, w którym miał odbyć się pokaz. Przywitał nas gospodarz  Klubu Podróżników AG i sprawnie przeprowadził przez pułapki techniczne podłączając arabską ścieżkę dźwiękową, która miała umilić pokaz.
Przyjaciele Klubu nie zawiedli, sala wypełniła się. Mieliśmy dla naszych gości małą niespodziankę. Dzięki uprzejmości naszych darczyńców mogliśmy zorganizować mini-quiz z pytaniami dotyczącymi tematu pokazu. Nagrodami za prawidłowe odpowiedzi były przewodniki.
Bardzo ucieszyło nas żywe reagowanie na prezentowane zdjęcia, pytania płynące z widowni oraz trafne i błyskotliwe komentarze.
W imieniu stowarzyszenia ADP dziękujemy za możliwość podzielenia się naszymi refleksjami a wszystkim, którzy przybyli na spotkanie tego dnia dziękujemy za cierpliwość  ;)
Wszystkich zainteresowanych wydarzeniami AG, edukacją morską i samym Akwarium odsyłamy tutaj:
Akwarium Gdyńskie - wydarzenia.

"Perły Maghrebu" oraz "Odkrywamy skarby Maroka" czyli aktualności "Africae Deserta Project"

"AFRICAE DESERTA PROJECT" to założone przez nas w listopadzie 2010 roku Stowarzyszenie Współpracy Polsko - Marokańskiej. Poza oczywistą - oczywistością wynikającą z nazwy zajmuje się ono nawiązywaniemi i pogłębianiem kontaktów polsko - marokańskich, promowaniem kultury berberyjskiej i nomadzkiej, ochroną dóbr kultury oraz środowiska naturalnego - szczególnie terenów subsaharyjskich oraz kreaowaniem postaw pro-ekologicznych i pomocą najuboższym.

W Polsce dotychczas działania dotyczyły projektów związanych głównie z promowaniem kultury poprzez Warsztaty Kultury Marokańskiej oraz pokazy zdjęć i prelekcje.

Najbliższe spotkania zorganizowane przez Stowarzyszenie "AFRICAE DESERTA PROJECT" to dwa pokazy zdjęć wraz z prelekcjami, które przypadkowo zbiegły się w czasie i ułożyły się w ciąg tematyczny, "otwierając i zamykając", odbywające się w dniach 11-13.03.2011 pokazy finału konkursu o nagrodę podróżniczą KOLOSY 2010.
I tak są to :

w dniu 10.03.2011 o godz. 18.00 w sali kinowej Akwarium Gdyńskiego w ramach spotkań Klubu Podróżników Akwarium Gdyńskiego pokaz pod tytułem:


"PERŁY MAGHREBU - czyli AFRYKA PÓŁNOCNA NIE TYLKO DLA ODWAŻNYCH" - W chwili gdy w krajach północnej Afryki aż wrze a jej mieszkańcy myślą jedynie o zmianach my postaramy się przenieść w miejsca, które pozostają nie zmienne od tysięcy lat. Z dala od rewolucji są miejsca i ludzie tak magiczni jak baśnie tysiąca i jednej nocy.

Maghreb to nazwa zachodniej części Afryki Północnej a jej największe perły to Maroko i Tunezja. Chcielibyśmy zabrać Was daleko od ośrodków turystycznych i pokazać wszystko to czego nie widać w folderach.

Wspólnie odwiedzimy górskie oazy i wioskę, której mieszkańcy wciąż mieszkają głęboko pod ziemią. Przejedziemy przez słone jezioro, w którym bez śladu znikały całe karawany. Wejdziemy przez bramy świętego miasta nie dostępnego dla nas jeszcze kilkadziesiąt lat temu. Wspólnie przemierzymy wąskie uliczki „czerwonego miasta”, odkryjemy największy marokański skarb, staniemy się sąsiadami króla i wraz z nomadami spojrzymy na Algierię z najwyższej wydmy tej części Sahary. 


i drugie spotkanie, które odbędzie się 14.03.2011 o godz. 17 w ramach Gdyńskiego Klubu Podróżnika OM PTTK i cyklu "Moje Podróże..." i zatytułowane będzie: 


"ODKRYWAMY SKARBY MAROKA" - gdzie podczas spotkania wspólnie odbędziemy niesamowitą podróż po południowym Maroku, przeniesiemy się w świat egzotycznych zapachów, wirujących dźwięków, nasyconych kolorów i orientalnych smaków. Z nami zanurzycie się w uliczkach starej mediny Marakeszu, przejedziecie przez zaśnieżone góry Atlas, zawitacie w namiocie Nomadów  spojrzycie na Saharę ze szczytu najwyższej wydmy Ergu Chigaga i zanurzycie stopy w wodach oceanu. Spotkacie niestrudzone "okręty pustyni" i włochate kozy na drzewach arganii. Poznacie czym jest "złoto Maroka", czemu 5 to magiczna liczba i gdzie skrywa się raj na ziemi. O spotkaniu można przeczytać w Gdyńskim Ratuszu 
Miejsce spotkania: siedziba Gdyńskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, ul. 3 Maja 27/31 (w sali Morskiej)


WSZYSTKICH BARDZO SERDECZNIE ZAPRASZAMY 

"bo życie to magia" - czyli gdzie szukam inspiracji...

"...Jedynymi osobami, z którymi powinieneś wyrównać rachunki  są ci, którzy ci pomogli.."
                                                                John E. Southard


W niedzielny, mroźny poranek, kiedy dogasał kominek i koty zaczęły zagęszczać leniwą atmosferę swoim "potrzaskiwaniem" chcąc wzbudzić nasze zaspane serca tym samym żądając śniadaniowej porcji karmy ( w końcu mogły być głodne bo całą noc nie jadły), kiedy już po domu rozszedł się zapach parzonej kawy z plantacji fair trade a w telewizorze pojawiły się nieznośne "wrzaski" rodem z disney channel - podniosłam ekran laptopa by sprawdzić pocztę.
Dostałam pomarańczowego nagietka z promieniem słońca !!! W środku zimy, najlepszy, najmilszy sercu, powodując tym samym, że pojawiło się w nim na nowo lato. Na nowo zagościło ciepło. Nagroda wielka, nie do przecenienia, tym bardziej wartościowa, że otrzymana za nasze marzenia. A przecież jak pisał James Allen:
"... marzyciele są zbawcami świata..."
Sprawczynią wspaniałego poranka i zarazem wyróżniającą nasze skromne teksty jest Mama Ammara, autorka przecudnej natury bloga Jordania Okiem Polki, której z całego serca dziękujemy, że zechciała zauważyć nas wśród niezliczonej ilości wspaniałych blogerów. Odwdzięczylibyśmy się mega-wyróżnieniem z radością gdyby nie fakt, że rewanżować się w ten sposób nie wolno - dodam tylko, że nic nie zakłóci twej ugruntowanej pozycji w czołówce...

Sunshine Awards rządzi się swoimi prawami. Zasady jej wymagają aby wyróżniony:
1. Podziękował za wyróżnienie.
2. Umieścił u siebie link do bloga osoby, która cię wyróżniła.
3. Umieścił u siebie logo wyróżnień.
4. Przekazał nagrodę do 10 blogów.
5. Umieścił linki do tych blogów.
6. Powiadomił o tym nominowane osoby.
7. Stworzył listę rzeczy, które czynią go szczęśliwą

Postanowiłam, że moje wyróżnienia powędrują do osób, które nadają sens życiu i są dla mnie inspiracją - kolejność jest zupełnie przypadkowa acz nie pozbawiona logicznego sensu ;)
Zatem, mając na uwadze, że zbliża się gala oscarowa po odbiór wyróżnień poproszę lub raczej zgodnie z tradycją - the winners are:
Kiedyś, dawno temu wysłałam maila do dziewczyny, która wędrowała po Indiach. Samotnie, autostopem przemierzała "Incredible India" a ja zafascynowana jej opowieściami o pustyni, nomadach, Maroku czytałam jej wpis: "Bo życie to magia" na blogu Yakooseska. Później Beatę poznałam osobiście i do dnia dzisiejszego jej życie to dla mnie nieustająca inspiracja.
Bliska sercu i blisko miejsca, gdzie wędrują nasze serca jest Monika, która z Maroka a szczególnie z Marakeszu przybliża swoimi wpisami na Marakeszpopolsku najpiękniejszą perełkę Maghrebu
Za możliwość podglądania kraju Saudów, za bycie "naszymi oczami", za możliwość poznania kultury i zwyczajów -  z podziękowaniem dla Umm Latify i jej Arabii Saudyjskiej.
Specjalne wyróżnienie dla Ani, która wierzy w kobiecą siłę, pomaga tym, które się czasem poddają oraz za jej niestrudzone wysiłki niesione tym, którzy stracili już nadzieję. O "artystycznej stronie kobiecej duszy" w ArteMaroko.
Wcale nie przekornie ;) za wieczną podróż w czasie i przestrzeni oraz piękne ich opisywanie dla Uli z W drodze...
Z moją największą miłością do kraju faraonów, którą to od młodości obdarzam nieustannie Misr - dlatego właśnie to wyróżnienie kieruję do Ani z Kronik Egipskich.
Za inspiracje kulinarne:
oraz możliwość zagłębiania się w tajniki kuchni arabskiej ponownie dla Umm Latify prowadzącej blog o kuchni arabskiej z polską nutą.
i za rozbudzenie moich zapędów do upieczenia własnego bochenka chleba, a później kolejnych oraz za to, że mogę karmić mój własny baby-zakwas, wyróżnienie kieruję do Liski i jej Białego Talerzyka pełnego pysznych dań.
Za pogłębianie naszej wiedzy o Maroku, za wspólne zainteresowania i fascynację zimnym krajem gorącego słońca pragnę wyróżnić dwa blogi :
Z Maroka i jego autorkę Anę,
Moje Maroko Moje Życie  i piszącą w nim Alchemiczkę.
Z całą pewnością 10 to za mało ale zasady to zasady. Zabraknie tutaj wielu bliskich nam blogów opisujących świat fotografią, żartem, podróżą i samym sobą.

I na koniec lista "rzeczy", które czynią mnie szczęśliwą i nie ma na niej ani jednej rzeczy gdyż według mnie szczęście ukrywa się raczej w stanie ducha i emocjach niż w materialnych przejawach rzeczywistości,
tak więc są to:
- miłość moich najbliższych a w szczególności moich dziewczynek, obserwowanie ich codziennych zmagań z dorastaniem i dojrzewaniem (pomimo, że często wyjątkowo bolesnych i trudnych),
- proste uczucie szczęścia wywołanego kontaktem ze zwierzakami, ich zaufanie i czułości, twarz wtulona w mięciutkie futerko to od zawsze jedno z najwspanialszych dla mnie doznań,
- zaufanie ze strony najbliższych, tworzenie i proste kontemplowanie bliskości, zwykłe codzienne zajęcia, które tworzą barwną mozaikę naszego życia, działanie i współdziałanie w gronie przyjaciół,
- realizacja marzeń, mimo, że czasem tak nierealnych i zwariowanych,
- kontakt z przyrodą, bieganie boso po trawie, przesypywanie piasku przez palce, oglądanie kolorowych kwiatów w moim ogrodzie, słuchanie szumu drzew i śpiewu ptaków, podziwianie wspaniałych widoków, wdychanie rześkiego górskiego powietrza, dyndanie nogami na kolejce linowej ;-)
- tak w ogóle chyba najbardziej wyjątkowe szczęście sprawia mi proste sprawianie szczęścia innym - podobno to rodzaj ułomności ale wcale nie zamierzam z nią walczyć ;-)

No to czas powiadomić wyróżnione :-)

"nie poddam się demagogii..." - czyli marokańskie wichry "arabskiej rewolucji"

W lipcu tego roku minie 12 lat od przejęcia tronu przez Mohammada VI - króla Maroka. W czasie jego kadencji Maroko z będącego w zapaści gospodarczej, biednego i zapomnianego przez świat kraju przeistoczyło się w jedno z najbardziej prężnie rozwijających się gospodarczo afrykańskich państw, sukcesywnie utrwalając swoją pozycję lidera przemian ekonomicznych i rozwoju społecznego w regionie. Jako dziedziczna monarchia konstytucyjna Maroko w uznawanych i szanowanych wartościach odwołuje się tak do religii jak i do demokracji, kształtując coraz bardziej idee liberalnego ustroju, jak również za sprawą podejścia Króla Mohammada VI zrywając ostatecznie z tradycją autorytarnej władzy - jaka miała miejsce za rządów jego ojca Hassana II. Dzięki zamierzeniom i postawie króla Maroko jest przykładem szerokich reform pro-społecznych i oficjalnych dążeń do wprowadzenia demokracji. Już w 1999 odbyły się pierwsze wolne wybory a w 2002 miały miejsce kolejne wsparte przez równy dostęp do mediów dla wszystkich startujących w wyborach partii. To Muhammad VI jako pierwszy przeprowadził ogólnospołeczną kampanię edukacyjną skierowaną do wyborców a dzięki jego bezprecedensowej w świecie arabskim decyzji 10% z 325 miejsc w parlamencie przypadło kobietom. Przewodził również rewolucyjnym zmianom w kodeksie rodzinnym - nadając kobietom po raz pierwszy w historii kraju szereg praw osobistych i majątkowych, co uczyniło Maroko jednym z najbardziej postępowych krajów arabskich. Od 1999 w Maroku sukcesywnie i powoli tworzą się zalążki prawdziwego społeczeństwa obywatelskiego a dzieje się to dzięki dążeniom Mohammada VI do decentralizowania administracji i konsekwentnej polityce otwartości na zmiany. Ale tak jak wszędzie zmiany nie dokonują się od razu, potrzeba do tego czasu. Dla wielu jednak dzieje się to zbyt wolno. Na fali "arabskiej rewolucji" poczuli podmuch wiatru w żaglach i zdecydowali się przejąć inicjatywę....

W niedzielę 20 lutego na wezwanie stworzonego na portalu społecznościowym "Ruchu na rzecz zmian 20 lutego" około 20 tysięcy ludzi w wielu miastach Maroka wyszło na ulicę by wyrazić swoje niezadowolenie.
W odniesieniu do planowanych zgromadzeń Król odnosił się z wyraźnym dystansem. Pomimo obaw i niepewności co do rozwoju sytuacji zezwolił na pokojowe protesty wierząc, że to jedna z form demokratycznego państwa, które szanuje nastroje społeczne i poglądy jego obywateli. Protestujący Marokańczycy żądają szybkich reform w szczególności aparatu rządzącego, uchwalenia zmian w konstytucji, oddania części władzy przez  króla.

Przywódcą grupy jest bezrobotny technik komputerowy Oussam El Khalifi potwierdzający, że celem protestu nie jest osoba Króla ale raczej ułomny i skostniały system. Wśród demonstrujących w Rabacie, stolicy Maroka, słychać było hasła żądające "prawdziwego rządu, prawdziwego parlamentu, prawdziwego sądownictwa", często powtarzany był zwrot "stop social apartheid" nawołujący do wyrównania szans społecznych ale również potępiający bezrobocie, korupcję, oraz utrudniony dostęp do edukacji. Mają nadzieje, że ich wystąpienia pchną kraj w dobrym kierunku i nadadzą ton szybkim zmianom, które ich zdaniem są nieuniknione do w pełni demokratycznego funkcjonowania państwa w XXI w.

"Ludzie chcą by ich politycy byli rozliczani i chcą mieć możliwość wyboru swoich przedstawicieli" - powiedział popierający wystąpienia protestujących książe Moulay Hicham Alaoui, kuzyn króla Maroka, w swoim wywiadzie dla kanału France 24 - "Maroko nie jest wyjątkiem. Mamy silne aktywa w postaci tolerancji pomiędzy strefą polityczną i centrum, którym jest monarchia, uzasadniona i kulturalnie utwierdzona."

Minister spraw wewnętrznych Taib Cherkaoui potwierdził, że około 120 osób manifestujących zostało zatrzymanych w związku z protestami. W Al Hocaima próba obrabowania banku dla 5 osób skończyła się tragicznie, gdyż zginęli w pożarze wznieconym przez uczestników demonstracji. W Marakeszu natomiast grupa kilkunastu osób podążających wzdłuż ulicy Mohammada V dopuściła się dewastacji kilku witryn sklepowych i restauracyjnych w tym położonej w centrum Ville Nouvelle restauracji McDonald's.

Stałe dążenie do demokracji zapoczątkowane przez rządy Mohammada VI musi teraz nabrać szybkości, wskoczyć na wyższy poziom utwierdzając tym samym ludzi w kreowaniu pozytywnych zmian. Uczestnicy manifestacji deklarują kontynuowanie protestów aż do skutku, mając nadzieję, że ich determinacja wywoła odpowiedni nacisk na wszystkie osoby odpowiedzialne za budowanie systemu politycznego. Komentatorzy potwierdzają, że żądania reform konstytucyjnych były żywe przez wiele ostatnich dziesięcioleci ale dopiero teraz, po raz pierwszy w historii Maroka, mają tak znamienity oddźwięk społeczny i są popierane przez tak szerokie gremium Marokańczyków od całkowicie apolitycznej młodzieży poprzez lewicujące grupy Islamskich radykałów aż po berberyjską grupę Amazigh.

W dzień po fali protestów Mohammed VI podczas ceremonii mianowania członków Komitetu Doradczego Rady Społeczno-Gospodarczej powiedział, że nie podda się demagogii i potwierdził swoją wolę dokonania nieodwracalnych i trwałych reform jednak równocześnie położył nacisk na zachowaniu indywidualnego "wzoru Marokańskiego" w ich realizacji. "Musimy stale dążyć do zapewnienia, że założenie sprawnej demokracji idzie w parze z zasadą zrównoważonego człowieczeństwa" - powiedział zwracając się do 100 nowo-mianowanych członków komitetu. Potwierdził, że w działaniach nie zamierza kierować się improwizacją i demagogią nie dających się spełnić obietnic a oprzeć je raczej na trwałym dążeniu do wypracowania własnego modelu demokracji i rozwoju.

Osobiście wierzę, że mu się to uda, gdyż już nie raz dowiódł trafności swoich ocen i działań. Byle tylko starczyło cierpliwości protestującym..... i pokojowe manifestacje ku demokracji nie przekształciły się w krwawe zamieszki przeciw władzy. Bo mimo, że wszystkim wiadomo jak Marokańczycy kochają swojego Króla wiadomo też, że od miłości do nienawiści... tylko jeden krok...

(inspirowane przez: reuters.com oraz http://www.globalpost.com/dispatch/morocco/110221/king-mohammed-vi-protest?page=0,1)

dlaczego Maroko ? - czyli nieznośna lekkość bytu...

Motywem przewodnim tego postu jest proste pytanie: "dlaczego?".

Ktoś po raz kilku-setny zapytał ostatnio: "Dlaczego chcecie jechać do Maroka... przecież to kraj arabski...?"
Ktoś inny dodał: "Dlaczego akurat Maroko, przecież jest tyle innych przyjemniejszych miejsc na świecie, tam się tyle dzieje złego?"
Ktoś głośno się zastanawiał: "Nie rozumiem, dlaczego decydujecie się porzucić opływającą w dobrobyt Unię Europejską i skazać na egzystencję w "kraju trzeciego świata"?
A inny ktoś starał się nawet przekonać: "Dlaczego nie zostać w Polsce, przecież tu też można znaleźć sobie ciekawe zajęcie?"

Od kilku a nawet kilkunastu miesięcy wszędzie, na każdym kroku towarzyszy nam ten niesamowity pytajnik. I choć na początku starałam się tłumaczyć, rzeczowo odpowiadać, ukazywać naszą filozofię i obalać mity, teraz zaczynam odpuszczać. Widzę, że pytanie "dlaczego" z góry w większości przypadków jest retoryczne.... pytający nie potrafią (a czasem może nawet nie chcą) przyjąć naszych racji ani zrozumieć odmiennych zainteresowań. Wielu nasze plany traktuje conajmniej jak plany lotu w kosmos - z którego możemy nie wrócić. Niektórzy, pomimo wspierania ze strachem przestrzegają nas przed czarną dziurą, która może nas wchłonąć. Proszą o ponowne przemyślenie nierozsądnej ich zdaniem decyzji.

A my.... wbrew powszechnej logice i uprzedzeniom, chyba poprostu uwielbiamy komplikowanie sobie życia, jego lekkość jest dla nas nie do zniesienia. Lubimy wyzwania, nowe sytuacje i to jest dla nas motorem do działania. Chcemy brać życie garściami i rzucać się na głęboką wodę. Wycisnąć z życia każdą kroplę a nie dać mu przepłynąć między palcami.... ale przede wszystkim podążać za sercem.

Czy gdyby Kolumb słuchał sceptycznych wypowiedzi - odkryłby Amerykę? Czy też gdyby Marco Polo przestraszył się pomocnych doradców wybrałby się w daleką podróż do Chin. 

Marzenia nie mogą być tylko realne - bo gdyby takie były to nazywano by je raczej planami z nieokreślonym terminem wykonania.

"Za dwadzieścia lat bardziej będziesz żałował

tego czego nie zrobiłeś niż tego co zrobiłeś,

Więc odwiąż liny i opuść bezpieczną przystań.

Złap w żagle pomyślne wiatry.

Podróżuj, śnij, odkrywaj...."  M.Twain

święto ... szaleńców ;)

Jest taki dzień w roku, który kiedyś całkowicie nas obchodził... i to dużym łukiem nas obchodził. Nikt o nim nie wiedział i wszyscy byli szczęśliwi. Nikt nie potrzebował komercyjnej szopki w postaci miliona czerwonych serc, czerwonych lizaków w kształcie serc i czerwonych karteczek z sercami... czerwonymi, oczywiście. Nie dość tego wyczytałem, że to takie uzupełnienie mające na celu wypełnić pustkę i zastój handlowy pomiędzy dwoma wielkimi świętami. No to chyba już lekka przesada.

"... miłość jest czymś najmocniejszym na świecie, a jednak nie można wyobrazić sobie nic bardziej skromnego..."
                                                     Mohandas Karamchand Gandhi

Kiedyś nikt nikomu nie musiał przypominać, że ktoś do kogoś coś tam czuje. W dobie niby-pędu życia cywilizacji następuje próba wykpienia się karteczką i załatwienia wszystkich sercowych spraw jednego dnia. O, nie! takie all-in-one. Sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana i trudniejsza.

Chciałem bardzo mocno, tak z całego serca i szczerze wytłumaczyć moim córkom na przykładzie ich rodziców, że uczucie buduje się czasem a cementuje drobnostkami codzienności a nie jednym gestem w roku. Chciałem pokazać, że o wiele trudniej jest ... no właśnie, jak widać zawsze idziemy na łatwiznę.

Potem padamy ofiarą własnoręcznie wyprodukowanych piernikowych serc udekorowanych kolorowym lukrem. Dostałem taki piernik. Ucieszyłem się. Odwdzięczę się na pewno jakimś miłym gestem ale z pewnością nie zrobię tego 14 lutego ;)

ps. dziewczynki nie zapomniały o swoich koleżankach na wypadek gdyby ktoś o nich nie pamiętał...

w poszukiwaniu smaku baklawy

Dawno temu miałem okazję posmakować magiczne, orientalne ciastko. Niewiarygodnie słodkie, płynące miodem, pełne orzechów z cytrynową nutką. Dałem radę zjeść tylko mały kawałeczek bo słodycz przepełniająca ten deser nie pozwalała na więcej. Mowa oczywiście o baklawie, baklavie lub bakławie. Deserze pojawiającym się na stołach tureckich, ormiańskich i bałkańskich.

Będąc w północnej Afryce przy każdej możliwej okazji zaglądałem do cukierni, przeglądałem przenośne stragany z łakociami, podpytywałem odwiedzane gospodynie o tego typu słodycz. Znajdywałem oczywiście różne odmiany słodkich, miodowych ciasteczek z ciasta francuskiego w tunezyjskich, marokańskich i egipskich kuchniach ale niestety nie natrafiłem na to, czego szukałem. Nie było to oczywiście żadną obsesją lecz poszukiwaniem zagubionego wspomnienia, z tym że powiązanym z kubełkami smakowymi. Oczywiście, w bardzo gorący i słoneczny dzień takie słodkości mogą zemdlić, wręcz zakleić nam usta ale czego nie robi się będąc niezłomnym poszukiwaczem.

W upalny, letni dzień odwiedziliśmy zatem cukiernię na Rue Bab Agnaou w Marakeszu i każde z naszej siedmioosobowej ekipy kupiło inne ciastko z bogatej oferty słodkości - a co tam, pomyślałem, nie będę cierpiał sam. Następnie po zjedzeniu po kolei mieli opisać mi smak, czy aby nie jest zbliżony do ideału. Niestety pomimo wspaniałych deserów tam serwowanych i naszego poświęcenia nie udało się. Zaraz po degustacji pierwsze kroki skierowaliśmy do sklepiku kupując butelki wody i popijając próbowaliśmy pożegnać się z nadmiarem cukru.

Wczoraj mieli pojawić się u nas długo oczekiwani goście, Ania z ArteMaroko z mężem. Pomyślałem aby kolację przy której będziemy wspominać podróże uświetnić moją podróżniczą "udręką" w postaci niezapomnianej baklawy właśnie.

Przepis na to rewelacyjne ciasteczko podpatrzeliśmy od Małgosi z Pieprz czy Wanilia (link w tytule bloga) za co serdecznie dziękujemy.

Lekko zmodyfikowaliśmy przepis na potrzeby wyposażenia naszej skromnej spiżarni. Dlatego ghee (klarowane masło) zastąpiliśmy zwykłym masłem. Do syropu zamiast wody różanej i pomarańczowej starliśmy skórkę cytryny a orzechy pekan zastąpiliśmy laskowymi. Nasza fantazja pozwoliła nam na dodanie pociętych suszonych fig - a bo akurat bardzo je lubimy.

Oczywiście przepisy trzeba czytać do końca a wtedy zapewne posypiecie pistacjami po upieczeniu a nie tak jak my spalicie je w piekarniku...

Ponieważ całe ciacho po upieczeniu zniknęło zanim zdążyłem zrobić fotkę wstawiam zdjęcie przed włożeniem do piekarnika.

Życzę smacznego, zwłaszcza przy wspomnieniach z podróży...

koci świat Maroka - czyli historie pisane pazurkiem...

A wszystko (podobno) zaczęło się od Muezzy....

.... pewnego razu podczas wędrówki Mahomet został pogryziony przez wściekłe psy... odnalazł go kot, nazwany przez niego później Muezza, wylizał mu rany i był przy nim aż się zagoiły. Od tej pory stał się nieodłącznym towarzyszem proroka. Ciąg dalszy legendy mówi, że któregoś razu Mahomet wstając na modlitwę zauważył, że Muezza śpi w rękawie jego szaty. By nie budzić kota odciął więc rękaw i odprawił modły z jednym ramieniem odkrytym. Kiedy skończył modlitwę kot wstał i pokłonił się prorokowi. Inne legendy związane z życiem Mahometa mówią o tym jak często zwykł był głosić kazania z kotem na kolanach oraz, że z braku innego źródła wody nie raz dokonywał ablucji przed modlitwą wodą z miseczki swojego kota.

Tyle legendy.... jednak również w codzienności krajów arabskich widać wielkie zamiłowanie ludzi do tych zwierząt. W odróżnieniu od psów, których niewielu w tamtych stronach darzy szacunkiem i miłością, koty zaskarbiły sobie status szanowanych członków społeczności i są stałymi mieszkańcami każdego arabskiego miasta i każdej wsi. Nawet w najbiedniejszych dzielnicach, gdzie widać nędzę na każdym kroku, zawsze znajdzie się ktoś kto podzieli się ostatnimi okruchami z kotem. Często nie wiodą może wygodnego życia ale nigdy nie pozostają odrzucone. Zawsze znajdzie się ktoś kto da wody w małej miseczce i zostawi koło wejścia do domu resztki z obiadu. Choć wiodą żywot ubogi i często niestety nie zapewnia się im opieki weterynaryjnej na brak miłości i szacunku nie mogą narzekać. Wiele z nich ma swoje domy jednak pozwala się im szwędać całymi dniami po mieście dając wolność którą koty tak kochają ;-)

Podczas podróży po Maroku nie raz widzieliśmy wzruszające (często szokujące nas) sceny związane z miłością do kotów, pozwalano im wylegiwać się na stertach dywanów przeznaczonych do sprzedaży lub zajmować krzesło właściciela sklepu, który cierpliwie czekał aż kotek się wyśpi i sam sobie pójdzie. Choć postrzegając sytuację kotów w Maroku przez pryzmat europejskich standardów może się komuś wydawać, że koty nie mają tam lekko (brak opieki medycznej, szczepień, niedobory pokarmu, gorący, niesprzyjający klimat) - myślę, że ich sytuacja jest wbrew pozorom o wiele lepsza niż np.w Polsce.

Pomyślcie tylko - gdzie jako kot wolelibyście mieszkać - w klatce w schronisku dla zwierząt, w piwnicy bloku z ciągłym zagrożeniem otrucia czy też bestialskiego traktowania czy na ulicy pełnej przyjaznych ludzi, gdzie zawsze znajdziecie choćby odrobinę pokarmu i wodę....?

Można powiedzieć, że koty w krajach arabskich mają szanowany status stałego rezydenta z naciskiem na obopólne korzyści. Dzięki kotom w świecie ludzi nie ma odpadków organicznych jak i gryzoni roznoszących choroby a dzięki ludziom koty mogą mieć swój koci świat, pozbawiony naturalnych wrogów i uprzedzeń.

Niestety w przypadku psów nie możemy być tak zachwyceni i optymistyczni.... bo ich los wygląda zazwyczaj w tych krajach wręcz tragicznie.
Cóż niestety nie ma na świecie ideałów.... jedynie więc pozostaje stać się tą zmianą, którą pragnęłoby się ujrzeć.... np. wspierając edukację w kierunku ochrony zwierząt....
i liczyć, że nastawienie ludzi jak i traktowanie psów przez to choć trochę się w przyszłości zmieni....
Inshallah ;-)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Pozostając w temacie kocim.... pragnęłabym zwrócić uwagę wszystkich miłośników tych zwierząt na wspaniałe trzy kotki, dla których pilnie szukamy nowego domu / nowych domów.
Czas niestety nas nagli i każde otwarte i kochające serce gotowe na adopcję jednego z nich będzie dla nich nadzieją na spokojną przyszłość... a dla nas wielką radością, że możemy oddać je w dobre ręce
proszę zajrzyjcie na :
http://przygarnijkota.blogspot.com/

"Bo koty są dobre na wszystko,

Na wszystko, co życie nam niesie,

Bo koty to czułość i bliskość,

na wiosnę, na lato, na jesień.

A zimą - gdy dzień już zbyt krótki,

i chłodnym ogarnia nas cieniem,

to kot - twój przyjaciel malutki,

otuli cię ciepłym mruczeniem"

F. Klimek

efekt motyla

Mój własny brat w swej wielkiej życiowej mądrości napisał do mnie:

"Jak to jest, że gdzieś w małej miejscowości na placu w Afryce mały motyl zatrzepocze skrzydłami i tym samym zrujnuje cały misterny plan pewnej rodziny w zupełnie innym zakątku świata... ?"

Jaka jest przyczyna, że podniesiona w górę pięść, ciągnie za sobą tysiące innych? Z jakiego powodu podniesiony sztandar wolności może być nazwany raz "jaśminowym", innym razem "krwawym"?

Ktoś mający dość zatrzepotał skrzydłami sprawiedliwości, rozpętał burzę, pociągnął innych czujących podobnie. Głos wołania z kilkunastu tysięcy gardeł rozniosła się jak fala uderzeniowa i powędrowała w świat. Dotarła też do nas.

Nas akurat dotyczy to może bardziej niż innych. Z miłości do Tunezji cieszymy się, że próba ułożenia przyszłości nie idzie w parze z masowym okrucieństwem. Z miłości do Egiptu - krwawi nasze serce, że na ulicach giną jego mieszkańcy, być może osoby, które znamy, które spotkaliśmy. Bo dla nas najważniejsi są ludzie. Polityką się nie zajmujemy, nie mamy na nią czasu i ... ochoty zresztą też nie. Cieszymy się szczęściem naszych przyjaciół, kiedy im się powodzi i płaczemy razem z nimi w ich niedoli. Trudno jest nie stawać po żadnej ze stron bo...

- Każdy ma prawo walczyć o swoją wolność.

Mam nadzieję, że wolność narodu, kraju, regionu nie zburzy misternie murowanego miesiącami naszego, osobistego wiaduktu do własnego nowego życia.

Dla nas to taka retrospekcja. W Polsce zupełnie nie tak dawno przeżywaliśmy podobne sceny. Chcieliśmy swobody, wolności, pracy i demokracji... Nie udało się bez ofiar. Szkoda, że nie zawsze wychodzi nauka oparta na błędach innych. Nie zawsze też tak można.

Jeśli jest ci źle - krzycz. Jeśli nie możesz wytrzymać -zmień to.

Ważne jest to, co przyniosą ze sobą zmiany. Modlimy się, oby same dobre rzeczy.

Musimy odwdzięczyć się wszechświatowi i wykonać własny efekt motyla. Już dziś wysyłamy Egiptowi, Tunezji, wszystkim krajom Maghrebu i całej Północnej Afryce przesłanie (co prawda indiańskie ale jakże pasujące do obecnej sytuacji):

"...Pewien indiański chłopiec zapytał kiedyś swego dziadka:

- Co sądzisz o sytuacji na świecie?

Dziadek odpowiedział:

- Czuję się tak, jakby w moim sercu toczyły walkę dwa wilki. Jeden jest pełen złości i nienawiści. Drugiego przepełnia miłość, przebaczenie i pokój.

- Który z nich zwycięży? -chciał wiedzieć chłopiec.

- Ten, którego karmię. - odpowiedział dziadek... "

dziwny jest ten świat.... - czyli dokąd zmierza północna Afryka

O komentarzu do zamieszek w pólnocnej Afryce myślałam już od kilku dni ale dopiero pewien mail otrzymany wczoraj ostatecznie natchnął mnie do napisania kilku słów.

Tunezja i Egipt - dwa ukochane przez nas miejsca.... byliśmy tam, poznaliśmy je i zostawiliśmy tam kawałek naszego serca ale świat po raz kolejny pokazał jak bieg historii może byc przewrotny. Podczas naszego pobytu w Tunezji nastroje były spokojne, prezydent pojawiał się wszędzie, na bilbordach, plakatach, fotografiach w każdym niemal biurze, hotelu, restauracji a nawet małym przydrożnym barze.... żartowaliśmy nawet, że pewnie jak się otwiera puszkę to też na wieczku od środka jest zdjęcie prezydenta. W całym tym "prezydenckim" jarmarku odniesienie ludzi do jego osoby było zastanawiająco zdystansowane. Nie wypowiadali się źle ale może dlatego, że wogóle unikali jakichkolwiek rozmów o polityce i sytuacji kraju. Większość ludzi skupiała się na przeżywaniu codzienności.

Nie było widać strachu czy też upokorzenia jak to miało miejsce w Egipcie, gdzie wracając autobusem z Kairu byliśmy jedynymi ludźmi w pojeździe, którzy nie czuli przerażenia podczas kontroli policji. Bo Egipt pod wieloma względami jest tak różny od Tunezji jak Polska od Białorusi czy też Ukrainy. Niby oba na tym samym kontynencie, oba podobne kulturalnie a jednak... nie można ich mierzyć tą samą miarą. Nawet konflikt, rewolucja, której początek był w Tunezji, w Egipcie rozrosła się w krwawe zamieszki, których końca nie widać....

Nie wiadomo dokąd to zmierza, czy kolejne arabskie kraje Afryki i Bliskiego Wschodu, jak domino powielą wzór równania na zmiany..... zobaczymy. Podobno 12 lutego mają rozpocząć się zamieszki w Algierii a 20 lutego w Maroku ale ile w tym prawdy i czy "facebook-owym" rewolucjonistom uda się porwać tłumy tego nie wiemy. Wiemy tylko, że całe to zamieszanie dotyka nas osobiście, bo prawie jesteśmy już jedną noga w Afryce. Teraz gdy podjeliśmy decyzję o wyjeździe, może się okazać, że los spłata nam figla i to uniemożliwi.

Dziwny jest ten świat - bo jeszcze kilka miesięcy temu dałabym sobie ręce uciąć, że żadnego konfliktu w  Północnej Afryce być nie może - bo to państwa spokojne i nastawione na turystykę - a nikt przecież nie zabija kury znoszącej złote jajka. A jednak...... byłabym dziś bezręką kaleką...

nigdy nie mów nigdy....

Cóż faktycznie wszyscy zdajemy się być tylko drobinkami kurzu pod stopami przeznaczenia

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ale ponad wszystko życzę Egipcjanom i Tunezyjczykom tego czego pragną najbardziej - demokracji, choć mam wiele obaw o to czy potrafiliby z niej korzystać.... Mam nadzieję, że ta rewolucja, to powstanie ludu nie będzie kolejnym powieleniem historii, która już raz zakpiła sobie z rewolucjonistów w Iranie - i z deszczu pchnęła ich centralnie pod rynnę.... 

"uważaj o co prosisz by nie żałować, że to otrzymałeś"

zobaczyć Marakesz i (nie) umrzeć cz. 2 - zakwaterowanie.....

Dziś kolejna porcja przydatnych informacji - tym razem - gdzie się zatrzymać w Marakeszu?.

Nie ważne czy nasz pobyt ma trwać dobę czy też kilka dni, zawsze chcemy spać bezpiecznie i wygodnie. Jeśli do tego uda się znaleźć nocleg w przystępnej dla nas cenie, radość z wypoczynku będzie jeszcze większa. Ze względu na to, że osoby pragnące zobaczyć Marakesz dysponują bardzo zróżnicowanym budżetem, chciałabym przedstawić poniżej kilka ofert w odniesieniu do różnych pułapów cenowych jak i różnych standardów - czyli tzw. dla każdego coś dobrego ;-)

Zaczynamy od opcji najtańszych, jednak sprawdzonych i odpowiadających swojej cenie. Mieszczą się w starej części miasta - Medinie, wszystkie niedaleko Jamma el Fna (5-10 minut spacerem). To małe hoteliki prowadzone często przez rodziny, standard tam jest dość niski, ubogie wyposażenie i brak wygód rekompensowane są jednak przystępną ceną. To opcje dla mało wymagających, dla których nocleg to zabezpieczenie dachu nad głową :-) Przestrzeń życiowa przypomina wielkością więzienną celę - jednakże dobrze doświetloną. Ściany wyłożone tradycyjnym zeldżem czyli tradycyjną ceramiką dając uczucie chłodu latem i wrażenie czystości. Jednak nawet te skromne hoteliki mają swój urok i potrafią być świetnym miejscem na jedną do kilku nocy.
Najtańszą opcją jest lokalizacja na dachu. Śpiworek, koc, miłe towarzystwo i sklepienie ozdobione nieskończonaą ilością gwiazd - to nie może być niefajne ;). Forma ta jest raczej nie polecana w okresie zimowym chyba, że kogoś nie rusza spanie w zimnym, wilgotnym i czasem wietrznym miejscu. Cena dachu  w sezonie startuje od około 20 Drh
W grupie "budget" polecamy (z doświadczeń własnych oraz z polecenia przez znajomych, którzy tam nocowali):

Hotel Sindi Sud - http://www.tripadvisor.com/Hotel_Review-g293734-d966765-Reviews-Hotel_Sindi_Sud-Marrakech.html
nocleg ok. 50 - 60 Drh/ os. - można wytargować się o ciepłą wodę w cenie ;-)

Hotel Central Palace  - ceny od 155 Drh do 405 Drh za pokój dwuosobowy (zależnie od standardu)
http://www.lecentralpalace.com/centralpalace/eng/chambres.php

Już od 12 Euro za osobę możemy liczyć na pobyt w pensjonacie, który zasadniczo riadem nie jest ale wyglądem, wystrojem i lokalizacją bardzo go przypomina.  Jest za to o wiele skromniejszy a w jego pokojach zamiast królewskiego łoża znajdziemy piętrowe łóżka a łazienka jest, i owszem ale jedna na piętro lub kilka pokoi - wyspać się można? - oczywiście, że można więc po co przepłacać?

a teraz odpowiedź na postawione powyżej pytanie ;)

W średnich cenach  czyli za około 25-50 Euro za osobę możemy przenocować się już w luksusowych warunkach w jednym z riadów. Zwyczajowo wpisany jest w ich wysoki standard wykończenia i obsługi. Najczęściej oferują śniadanie w cenie (petit śniadanko ;) oraz spokój, ciszę wśród zieleni ogrodu oraz przestronny taras do wypoczynku.Lepsze z nich zagwarantują również odbiór z lotniska, wniesienie bagaży oraz podstawowe zaplecze hotelowe. W niektórych znajdziemy również hamam, miejsce do masażu bądź niewielki basen. Ze względu na swoje pierwotne przeznaczenie, infrastruktura riadów na ogół nie jest przystosowana do pobytu małych dzieci (wąskie, strome schody, niskie barierki na tarasach, nie odgrodzone baseny itp.)  dlatego trzeba zwrócić szczególną uwagę na swoje pociechy podczas pobytu. O riadach już pisaliśmy : Riad znaczy ogród.
polecamy szukać poniżej:
hostelworld

terremaroc

riads morocco

riad 2000

Jeśli do kogoś nie przemawia nocleg pomiędzy wąskimi uliczkami mediny, w miejscu jak z baśni tysiąca i jednej nocy może zatrzymać się w standardzie i otoczeniu bardziej europejskim.W Marakeszu poza mediną rozsianych jest mnóstwo hoteli , mniejszych, większych, ładniejszych i tych mniej. Ceny są podobne jak w średniej klasy riadzie a do dyspozycji mamy restaurację, balkonik z widokiem i tętniące życiem miasto tuż za progiem.

Tak, tak wiem... użycie zwrotu "średnie ceny" jakoś tak nie przemawia do nas przy kwotach 25-50 Euro za osobę za noc bo to już na nasze Polskie warunki raczej drogo.... ale nie w Marakeszu... tu drogo - oznacza całkiem inny zakres cenowy....

Żeby dać upust fantazji, teraz będzie więc DROGO (tutaj górny pułap cenowy zdaje się nie istnieć) ale standardowo ceny zaczynają się od ok. 350 Euro za pokój za noc :

http://riadslotus.com/

http://www.riadfarnatchi.com/?gclid=CIzAt7mzw6YCFYeWzAod5UrhGg

Wybieramy spośród stylizowanych nowoczesną sztuką apartamentów z granitowymi łazienkami i ekskluzywną porcelanową zastawą prosto z Emiratów Arabskich bądź dajemy się przenieść w przeszłość, unosząc się zapachem drzewa sandałowego, kryjąc się pod sklepieniem z tadalaktu lub pod liściem bananowca.

Teraz pora na creme de la creme marakeskiego noclegu, na najdroższy z nich.... Riad Le Royal Mansour - właścicielem którego jest sam Król Mohammed IV.
Wydatek to jedyne 1.500 do 20.000 Euro za osobę za noc :-) ale gościmy się iście po królewsku...
http://www.worldarchitecture.org/world-buildings/world-buildings-detail.asp?position=detail&no=7494

jak widzimy.... dla każdego coś miłego :-)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

osobiście szczególnie polecamy całkowicie darmowy couchsurfing: czym jest można dowiedzieć się tu:

http://www.magiel.net.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=273:wypoczynek-czym-jest-couchsurfing&catid=92:wiat

jednak należy pamiętać, że couchsurfing (serfująca kanapa) to coś więcej niż darmowy nocleg....
uwierzmy.... nie wszystko musi kosztowac pieniądze :-) ale nic nie jest za darmo - nawet jeśli zapłatą jest ugotowany przez nas posiłek, przywieziona z kraju pamiątka dla gospodarzy czy też poprostu nasz uśmiech i przyjacielski uścisk dłoni....

miłego podróżowania po Maroku.... Marakesz na was czeka ;-)

"całuj to dziecko do końca dni" - czyli największe skarby tego świata....

Podróżowanie z dziećmi ma wiele zalet, które szczególnie odkrywa się w miejscach, gdzie sama myśl o krzywdzeniu dziecka budzi oburzenie. Na szczęście są na świecie jeszcze takie miejsca, gdzie małe dzieci moga bawić się spokojnie a ich rodzice nie muszą oglądać się co chwila czy nie dzieje się im nic złego. Nie muszą, bo pilnują je inni, zupełnie obcy nam ludzie. Biorą na ręce, głaszczą po włosach i policzkach, uśmiechają się serdecznie. Robią to spontanicznie więc należy wyzbyć się "europejskiego" przewrażliwienia na temat kontaktu "obcy - nasze dziecko". 
Oczywiście wszystko powinno odbywać się pod naszą kontrolą ale bez myśli o złych zamiarach. Jeżeli do tego wszystkiego dziecko jest pogodne i nie reaguje stresem na taką sytuację - to sukces murowany. Dzieci otwierają wiele drzwi i serc.

Kiedyś podczas podróży po Egipcie nasza mała córka tak zaskarbiła sobie kierowcę lokalnego środka transportu, że ten jadąc innego dnia swoim prywatnym samochodem zatrzymał się i zawołał nas grzecznie. Odmówiliśmy podwózki tłumacząc, że to zupełnie blisko (ok. 5 km ;-) . On jednak oświadczył, że nie robi tego dla nas ale dla naszej córki. Na takie argumenty nie mogliśmy pozostać obojętni. Kiedy już dotarliśmy do hotelu, chcieliśmy się odwdzięczyć dając mu kilka funtów. Nasz kierowca oburzony odmówił przyjęcia bakszyszu, prosząc w zamian o jedną rzecz:   

- całujcie ten skarb, to dziecko odemnie w czółko codziennie, do końca dni...

Mocno nas to poruszyło i rozmawialiśmy o tym wielokrotnie - to piękne, że są jeszcze na świecie miejsca, są kultury, są ludzie, którzy traktują dzieci jak skarby, największe skarby tego świata.... :-)

Podróżowanie z dziećmi daje nam dodatkowo możliwość by spojrzeć na świat oczami "małego człowieka" oraz poczuć go ukrytym głęboko własnym "dziecięcym" sercem. Przystanąć na chwilę i zadumać się nad kolorem piasku przesypując go beztrosko przez palce, zadziwić wielkością fal biegając szaleńczo wzdłuż brzegu oceanu czy też zachwicić się dźwiękiem bębna wystukując na nim pierwotne rytmy. Ale otwiera nas też na inne aspekty "dzieciństwa", dzieci z którymi spotykamy się na szlaku. Jadąc w świat z dziećmi warto upchnąć do bagażu kilka niezniszczonych, małych zabawek, długopisów, breloczków, balonów czy też innych drobiazgów, które nasze pociechy samodzielnie wybiorą jako prezenty dla dzieci spotkanych w drodze. Podwójny pozytywny aspekt takich podarunków odczujemy natychmiast po pierwszym "obdarowaniu". To naprawdę niesamowicie otwiera na świat, który w postaci czystej, dziecięcej radości oddaje nam wielokrotnie ten drobny gest. Wspólnie cieszą się tak obdarowani jak i darujący. Dzieląca ich bariera kultury, pochodzenia, języka znika by ukazać czyste emocje. Dzieci wbrew pozorom wszędzie są takie same.... Choć w niektórych miejscach żyje im się ciężej, w niektórych muszą nawet "walczyć" o byt - to zawsze pozostają tylko dziećmi....szczerze i otwarcie przyjmują świat takim jakim go widzą. Pozwólmy im więc zobaczyć "tęczę" ;-) Nie uczmy, że jesteśmy "europejskimi bankomatami" bo to ich niszczy, wypacza na odbiór turystyki, tylko jako formy zarobku a nie poznania. Na, tak często, słyszaną prośbę "madam, messieur - one dinar" - lepiej wyciągnąć jakiś drobiazg niż sięgnąć do kieszeni po pieniądze. A gdy nic nie masz lepiej nawet zignorować prośbę.... bo żebractwo zabiera przyszłość, bo gdy raz poczuje łatwość "zarobku" już nigdy nie wybierze ścieżki nauki i pracy. Jeśli jednak zechcemy wesprzeć finansowo (bo widzimy, że jest wyjątkowo ciężko) to poprośmy o wykonanie dla nas jakiegoś drobnego zadania - oprowadzenie po zabytkach, wskazanie drogi, wierszyk, taniec, piosenka.... 
nie patrzymy na umorusane buźki i dziurawe ubrania jako na coś co trzeba rekompensować...
bo tylko szacunek do siebie jaki zbudują da im szczęście.... 
a szczęście to przecież jedna z magicznych rzeczy, która się mnoży gdy się ją dzieli.... 

o podróżowaniu z dziećmi (i m.in. o nas) można przeczytuać tu:


Dziennik Bałtycki - Gazeta Polska - Z nosidełkiem na kraj świata

sms-owe szaleństwo - czyli jak (nie) zostać blogiem roku....

Z założenia jest to dla nas zabawa, zgłosiliśmy się do konkursu bo poprostu lubimy brać udział w "takich akcjach" (może nawet w zbyt wielu "akcjach" - co sugeruje nasze lekkie niezrównoważenie   ;-) ale.... te płatne sms to coś co jakoś tak wyjątkowo nas drażni. Może to dlatego, że ze wszystkich stron, we wszystkich mediach czujemy się bezustannie bombardowani różnymi sms-owymi konkursami, głosowaniami, niaciąganiami.... a to wybierz kto ma talent, zdecyduj czy U-potrafi-tańczyć, zobacz czy też wiesz jaka to melodia.... wygraj samochód, milion czy też poznaj horoskop na rozpoczęty już rok... często jak już raz wyślesz pod jakiś prawie (lub całkiem) darmowy numer - jesteś następnie zarzucany kolejnymi typu "daj sobie jeszcze więcej szansy", "odpowiedz na jeszcze jedno pytanie a wygrasz kolejny udział w losowaniu" itp....
OK. - często cel jest (dodatkowo) szczytny, bo przy okazji słania wiadomości czy też głosowania pieniądze idą  (w całości lub w części) dla potrzebujących (w tym wypadku na turnusy dla osób niepełnosprawnych) ale... to zawsze takie trochę niezręczne. Nie lubię na siłę sięgać do kieszeni innych nawet w tak wyjątkowych przypadkach. Wg. mnie akcja charytatywna nie powinna wiązać się z komercją - choć jak pokazuje wynk ostatniej WOŚP jest to klucz do sukcesu.

Pozostając więc zdystansowani do sms-owej formy głosowania w konkursie na BLOG ROKU nie wyślemy głosu na siebie (choć nie ukrywam, że taka szatańska myśl przeszła nam przez głowy - mielibyśmy chociaż 2 głosy a nie takie totalne 0) ;-) ale c'mon.... w końcu to tylko zabawa....

Jeśli jednak ktoś, z niewyjaśnionych powodów poczuje, że ten nasz blog wart jest uwagi i z głębokiej potrzeby wspierania innych zdecyduje się wesprzeć akurat nas (oraz przy okazji jakiś inny "szczytny cel") proszę wysłać sms o treści:  D00103 na numer 7122.
Za wszystkie bardzo dziękujemy :-)))

Szkoda, że wszyscy "bezkomórkowi" i "bezgotówkowi" pozbawieni zostali szansy na oddanie głosu.... ale takie już są podobno twarde zasady rynku :-)

źródło: www.animalsbobles.com

"obyś żył w ciekawych czasach"...

- ta starożytna chińska klątwa raczej nie zrobiłaby już na nikim wrażenia. Przyzwyczailiśmy się bowiem, że żyjemy w czasach gdy zmiany i ciekawe wydarzenia stanowią trzon codzienności. Ludzie pławią się w "news-ach", szukają sensacji, podsycają ciekawość . Wielu nie może żyć bez śledzenia globalnego lub lokalnego zamieszania, śmierci, wojen, klęsk natury, nowych osiągnięć bądź większych lub mniejszych plotek. Ciekawe czasy zdecydowanie nastały i trwają niezmiennie już ponad 100 lat. Wraz z nową erą, technika, telekomunikacja i globalizacja nadają ton życiu. Pomimo, że większość nadal tęskni za spokojnym, prostym "tu i teraz", machina medialna wciąga nas coraz bardziej w swoje tryby, podaje przefiltrowene fakty lub tworzy iluzje. XX w i początek XXI w należą do człowieczeństwa, tego utraconego, zachowanego lub odnalezionego na nowo. Wydaje się, że to właśnie ono ma największy wpływ na kształtowanie naszych emocji, to ono jest najciekawsze w tych ciężkich czasach rządów mamony i twardogłowych. Jednak czy zawsze...?

W tym roku będziemy obchodzić 10 rocznicę zamachu na WTC i śmiało można powiedzieć, że w swoim zamierzeniu plan światowego potępienia dla muzułmanów się powiódł. Następuje sukcesywna eskalacja terroryzmu, złych emocji, wrogości i rozłamu. Słowa "arabski, muzułmanin, Islam" nabrały wyjątkowo złego wydźwięku. Zło wkradło się w miejsce, które z założenia miało głosić pokój i dobroć a nie siać strach i zniszczenie. Przekroczone zostały granice interpretacji zasad religijnych co poprowadziło w prostej drodze do radykalizmu i czynów haniebnych tak dla prawdziwych muzułmanów jak i wszystkich ludzi związanych z kulturą arabską.
Dzieje się wiele złego ale każdy powinien postawić sobie pytanie: Kto rozpętał tę wojnę? Kogo cieszy śmierć niewinnych? Kto na tym zyskuje? i Dokąd prowadzi ścieżka wzajemnej nienawiści?

Podróżując po krajach arabskich nie spotkaliśmy się do tej pory z wrogością, nie spotkaliśmy fanatyków czających się  za każdym rogiem z bombą, nie byliśmy piętnowani jako chrześcijanie ani traktowani gorzej z racji "zachodniego pochodzenia". Zamiast tego poznaliśmy szczerość i otwartość ludzi, gorące serca gotowe do pomocy, bezinteresowność i przyjaźń. 

Strach połączony z niewiedzą daje wstrętną miksturę, potrafiącą zatruć niejedno serce. Warto czasem otworzyć serce i umysł.... Bo "umysł jest jak spadochron - lepiej służy otwarty" F. Zappa


 Zatem parafrazując stare chińskie powiedzenie z okazji nadchodzącego roku:
- "obyście żyli w lepszych czasach!", mniej spisków, więcej życzliwości, radości z życia, spełniania nawet nierealnych marzeń, więcej cierpliwości i wyrozumiałości - Wszystkiego Najlepszego w Nowym Roku...  

ps.

"W ŚWIECIE POWSZECHNEGO KŁAMSTWA MÓWIENIE PRAWDY JEST REWOLUCYJNE" G. Orwell

19/11/2001 - szczypta historii.... szczypta ironii


- 19 terrorystów z plastykowymi nożami porwało samoloty i zabiło łącznie ok. 3000 ludzi, obywateli najlepiej chronionego państwa na świecie.... 6 z tych 19 terrorystów nadal żyje i.... nigdy nie było w USA.... wcześniej ukradziono im paszporty (od czasu zamachu telewizja pokazuje z nimi wywiady)
- na żadnym zdjęciu z Pentagonu nie ma śladu samolotu.... podobno się STOPIŁ.... każdy zwykły market ma około 80 kamer na samym tylko parkingu - Pentagon ma jedną.... rozdzielczości telefonu komórkowego....
- służbom ochrony przestrzeni powietrznej NORAD nie udaje się przechwycić 4 porwanych samolotów mimo, że w ciągu 10 miesięcy przed 9.11 przechwytywali 67 razy cywilne samoloty w średnim czasie 15 minut....
- pasażerowie porwanych samolotów dzwonili z komórek (a sprawdzono, że w 2001 na wysokościach powyżej 1200 m połączenia z komórek nie były możliwe)... jeden z telefonów zaczynał się: Mamo? Tu Mark Brigham? -    "złote usta" temu kto dzwoniąc do swojej mamy podaje swoje nazwisko....
-paszport jednego z terrorystów wypada z jego kieszeni w momencie uderzenia samolotu w wieżę i ląduje pod nogami policjanta stojącego po drugiej stronie..... zaraz potem znajdują niedaleko samochód z planami zamachu w środku.... nazwiska wszystkich zamachowców są na listach pokładowych porwanych samolotów....

czyż nie jest to prawdziwa ORGIA DOWODÓW...? ;-)

just...open your mind....

Maroko -"Południową pętelką" (cz. 2)

4 dzień - M'hamid - Taroudant lub Sidi Ifni
O ile do tej pory trasa jest prosta (pomijając nieznośnie kręte górskie drogi) to od tego momentu możemy sobie powybierać i pofantazjować. Jeśłi mamy sporo czasu to możemy odbić na południe i prawdziwie pustynnym krajobrazem dotrzeć do naskalnych rytów w okolicach Ait Herbit a noclegu szukać w Igherm lub Tata. Następnego dnia trasą N12 przez Guelmim dostać się nad wielką wodę, do Sidi Ifni właśnie.

Jeśli czas goni to możemy spróbować ruszyć około 9-ej rano z M'hamidu w kierunku Taroudant i "depcząc" na gaz i (to niemałe wyzwanie - raz nam sie udało) dotrzeć do Sidi Ifni jednym rzutem. Liczyć sie wtedy trzeba z 10-12 godzinną jazdą, niezłą gonitwą, piskiem przy wyprzedzaniu na wąskich drogach i wrzaskiem pasażerów przy wyprzedzaniu na górskich serpentynach. Przy tej opcji trzymamy kierunek na port lotniczy w Agadirze a następnie już wzdłuż wybrzeża na południe do Tiznit. Po drodze kupujemy świeżutkie melony z przydrożnych straganów. Jeżeli dotarliśmy do tego miejsca a czujemy zmęczenie możemy skorzystać z bazy noclegowej tej urokliwej miejscowości. Bowiem kolejne kilkadziesiąt kilometrów to droga niezbyt trudna ale męcząca. Poza tym, przy zmianie pogody możemy czuć się niezbyt komfortowo. Latem jedziemy z miejsca gdzie temperatura oscyluje pomiędzy 45-50 stopni a nad oceanem, ze względu na prądy może być zaledwie kilkanaście stopni i często pojawiają się mgły i mżawki.

5 dzień - Sidi Ifni - Legzira - Agadir
Dla niektórych ta post hiszpańska miejscowość może być celem samym w sobie ale z naszego punktu widzenia wystarczą maksymalnie jeden/dwa dni (zwłaszcza jeśli pogoda nie dopisuje). Jest klimatycznie, inaczej, trochę "surferowo" - ale z pewnością nieco ekscentrycznie.  O Sidi Ifni i plaży Legzira już pisaliśmy  - I love Sidi Ifni
Baza noclegowa jest spora, my skorzystaliśmy z Camping El Barco, wyspecjalizowanym obiekcie w obsłudze kamperów i rodzin z niskim budżetem. Pokój na 7 osób (spokojnie mieszczący 9) kosztował w okolicach 350MAD, miał dwie sypialnie, pokój z rozkładanym łózkiem , kuchnię i łazienkę. Dodatkowym atutem (lub wadą- w zależności od punktu postrzegania) jest jego lokalizacja - niemal nad samym oceanem.

Po spacerku po Sidi Ifni  odwiedziliśmy leżącą około 10 kilometrów na północ plażę Legzira. Potem dalej na północ do samego Agadiru, które jako zagłębie turystyczne oferuje niemal wszystko. Przede wszystkim szerokie, piękne plaże z nieco ładodniejszymi falami, bazę noclegową we wszystkich standardach i centrum rozrywki. Zostajemy na noc albo ... i znowu wybór:
a) Taroudant - Tiz' Test - górskie osady berberyjskie - widok na Toubkal (więcej czasu, dobre przygotowanie i odpowiedni sprzęt - podejście na najwyższy szczyt tej części Afryki) - Marakesz
b) Argania (trasa widokowa z możliwością zwiedzania fabryk oleju arganiowego) lub wersja express (autostrada Agadir - Marakesz)

6 dzień - Agadir - Essaouira
Na północ od Agadiru możemy zatrzymać się na krótko by skalistym brzegiem zejść na plażę i podziwiać szalejących na wodzie surferów, biwakujących tutaj swoimi kamperami całe tygodnie czekając na idealne fale. Jadąc w kierunku Essaouiry mijamy Arganię - krainę gajów arganiowych, oleju i kóz - więcej tutaj:  argania spinosa

Próbując uniknąć fotoradarów, docieramy do portowej Essaouiry, miasta z przecudną mediną, nadmorską fortyfikacją i centrum artystycznym Maroka - to moje zdanie, bo panująca tutaj atmosfera i pulsujące życie przypomina czasem bardziej klimat hiszpańskich schodów w Rzymie niż afrykański port. Młodzieńcy z akustycznymi gitarami, kramy z rękodziełem - taka Essaouira zostaje w pamięci. Rok rocznie odbywa się tutaj festiwal muzyki gnawa - must be, must see ;)

7 dzień - Essaouira - Marakesz
Do Marakeszu mamy zaledwie około dwóch godzin jazdy zatem możemy spędzić uroczy dzień na szwędaniu sie uliczkami mediny, zjedzeniu rybnego posiłku na nadmorskim bulwarze lub na kontemplowaniu uroków magicznego miejsca w połączeniu z gapieniem się w bezkres oceanu z wysokich murów Bastionu Północnego.

Kolejna opcja to wypad z Marakeszu  na północ nad wodospady Cascades d'Ouzoud

Pokaż pętelką 2 na większej